Бранко Тричковски: Навивам за Бугарите, бидејќи само тие можат да нè ослободат од нас самите

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Бранко Тричковски: Навивам за Бугарите, бидејќи само тие можат да нè ослободат од нас самите

07 јуни 2026

• од Темелко Тошев

Познатиот новинар и колумнист Бранко Тричковски, преку својот препознатлив саркастичен и остар стил, повторно ја бранува јавноста со својата теза дека спасот на македонската нација лежи – ни помалку ни повеќе – во нејзиниот историски пораз од Бугарија. Неговиот статус, првично објавен во 2019 година, рециклиран во 2023, и сега повторно актуелизиран, претставува брутална дијагноза на македонската политичка и општествена реалност.

Во својата кратка, но експлозивна анализа насловена „Само поразот од Бугарите може да нè спаси!“, Тричковски не штеди зборови, ниту се обидува да биде политички коректен. Напротив, тој свесно влегува во зоната на парадоксот и цинизмот за да ја пренесе својата порака: македонското општество е заглавено во мрежа од лажни митови од кои може да се разбуди само преку тежок шок.

Соочување со „катастрофата на лажните митови“

Основната поента на Тричковски е дека македонската страна губи во „натпреварот за големиот пехар на Историјата“ затоа што, според него, нема што суштински да понуди пред 1941 година, освен „возбудливите телевизиски фељтони“ и историски конструкции.

Тој отворено изјавува дека навива за Бугарите, но не од антимакедонски побуди, туку како форма на шок-терапија. Победата на бугарскиот наратив, според него, е единствениот механизам кој насилно ќе ги соочи Македонците со вистината за себеси и ќе ги ослободи од илузиите кои политички се конструираат како современи вистини.

„Само Бугарите, сакам да кажам, можат да нè ослободат од нас. Натпреватот тука влегува во зоната на врвното терапевтско дејство на вистината.“ – истакнува Тричковски.

ВМРО и „смртта што ќе ги има нивните очи“

Критикувајќи ја десницата, тој прави брилијантна парафраза на познатиот италијански поет Чезаре Павезе („Ќе дојде смртта и ќе ги има твоите очи“), преадаптирајќи ја во: „Со смртта што ќе ги има очите на ВМРО“.

Тричковски ја обвинува оваа политичка опција за влечење на нацијата низ „беспаќата на историската стварност“. Неговиот речник тука станува крајно дерогативен, опишувајќи ја нацијата како да се влече „како мрсул“ по партијата, сугерирајќи целосно губење на колективниот компас и достоинство.

Бугарското вето како „веш машина“

Еден од највпечатливите моменти во анализата е метафората за бугарските вета. Додека поголемиот дел од јавноста стравува или се гневи на блокадите од Софија, Тричковски ги дочекува со отворени раце.

За него, ветото не е казна, туку алатка за прочистување:

Функција на ветото: Тоа е „веш машина во која се пере валканиот веш на Македонецот“.
Ефектот на центрифугата: Колку повеќе врти машината (колку подолго траат ветата), толку почист ќе биде вешот.
Конечниот резултат: Тој цинично предвидува дека политичките елити (конкретно ВМРО) ќе се погрижат оваа агонија да трае сè додека машината не ги распарчи и самите алишта, оставајќи го македонскиот човек целосно оголен пред реалноста – да стои во место „со гол газ“.

Заклучок: Спасот е во поразот

Преку овој текст, Тричковски не нуди утеха. Неговата анализа е шамар за националниот егоизам и политичкото слепило. Тој смета дека процесот на самозалажување е отиден предалеку и дека компромисите повеќе не помагаат. Болниот пораз и оголувањето на илузиите се единствениот пат кон катарза и евентуално, градење на поздрава, реална национална свест која нема да се темели на фалсификати.

Како што самиот заклучува: „Нашиот спас е во нашиот пораз. Нема друго.“