Муцунски го демантира покојникот: Гоце Делчев не е Бугарин, иако тој самиот така се изјаснувал!

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Муцунски го демантира покојникот: Гоце Делчев не е Бугарин, иако тој самиот така се изјаснувал!

24 јуни 2026

• од Темелко Тошев

Изгледа дека Министерството за надворешни работи доби нов, неформален сектор: Институт за национална историја. Во недостаток на дипломатски пробиви, шефот на дипломатијата Тимчо Муцунски реши да ги смени професионалните чевли и преку ноќ да стане врвен експерт за архиви, историски факти и национални идентитети од почетокот на 20-тиот век.

Наместо да ја остави историјата на историчарите, а фактите на документите, министерот одлучи да ги скрати маките на Мешовитата историска комисија. Зошто воопшто научниците да истражуваат, да споредуваат извори и да дебатираат со месеци, кога министерот може едноставно да застане пред микрофоните и да издиктира што точно бил Гоце Делчев, а што Јане Сандански?

📜 „Моја претпоставка...“ како нова научна методологија

Најфасцинантниот момент од најновата изјава на Муцунски е воведувањето на сосема нова методологија во историската наука – политичката претпоставка.

„Моја претпоставка, и она што го знам од историјата, она што го имам слушнато од научници, е дека ако се бара Гоце Делчев да кажеме дека е Бугарин, нема да постигне резултат Историската комисија,“ изјави министерот-историчар.

Во сериозната наука, фактите се утврдуваат со читање оригинални документи, писма, манифести и весници од епохата. Но, во новата дипломатско-историска реалност, сосема е доволно министерот да „има нешто слушнато од научници“ за веднаш да постави црвени линии врз работата на една независна, академска комисија.

Апсурдот на декретот: Со ваквиот настап, Муцунски јасно ѝ порачува на Комисијата дека нејзината работа не е да ја открие вистината врз база на докази, туку да испорача политички прифатлив резултат.
Историски пресуди: Сандански и Делчев не се повеќе предмет на научна валоризација; нивниот идентитет сега се брани со политички флоскули. Доколку документите случајно покажат нешто што излегува од официјалниот државен наратив, тоа министерот веќе однапред го прогласи за „небулоза“.

🎭 Дипломатија на парадокси: Деескалација со провокации

Додека Муцунски обвинува дека „секој наратив кој ни наметнува да фатиме некоја туѓа историска реалност“ е погрешен, тој го прави токму истото на домашен терен – ѝ наметнува политичка реалност на науката.

Парадоксот достигнува врв кога шефот на дипломатијата, во ист здив, ги уредува историските читанки и повикува на европски вредности и „деескалација“.

Повик за доверба преку ултиматум: Муцунски бара градење меѓусебна доверба, но паралелно испраќа јасна порака до Софија дека за одредени теми едноставно е забрането да се дебатира, без разлика какви факти би се ставиле на маса.
Живи сведоци наспроти архиви: Повикувањето на „живи сведоци“ за Втората светска војна е емотивен политички потег, кој, иако легитимен за меморијата на еден народ, не смее да биде единствениот параметар кога се пишува објективна историја. Историјата бара хартија, потписи и печати, а не само сеќавања.

🛑 Да ја укинеме ли Комисијата?

Ако министерот за надворешни работи веќе знае сè што се случувало, ако има кристално јасна слика за тоа што се небулози, а што ноторни факти, тогаш се поставува логично прашање: Зошто државата воопшто плаќа историчари да седат во комисии?

Најпрактично би било Историската комисија да се распушти, а МНР да почне да издава месечни билтени со дефинитивни историски вистини. Сè додека политичарите глумат историчари и однапред ги диктираат заклучоците, вистинската наука ќе биде блокирана, а историјата ќе остане само евтина муниција за дневно-политички и дипломатски препукувања.