Љубчо Георгиевски: Плачеме за Титова Југославија како за „златно време“, а забораваме дека тоа беше тотална диктатура!

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Љубчо Георгиевски: Плачеме за Титова Југославија како за „златно време“, а забораваме дека тоа беше тотална диктатура!

11 август 2026

• од Темелко Тошев

Поранешниот премиер Љубчо Георгиевски упати остри критики кон сè поприсутната носталгија по поранешна Југославија во македонското општество. Тој го деконструираше популарниот мит за безбедноста и безгрижниот живот во тој период, посочувајќи дека ниското ниво на криминал не е доказ за слободно општество, туку класична карактеристика на тоталните диктатури.

Митот за „спиење во парк“

Во својата најнова изјава, Георгиевски се осврна на честото глорифицирање на југословенското минато, кое многумина граѓани денес го идеализираат. Според него, перцепцијата за Југославија како идеално општество е површна и ги занемарува репресивните методи на тогашниот систем.

„Е, тоа е таа Титова Југославија за која ние плачеме во Македонија и ја прогласуваме за златно време, за најдемократска, најубава, најслободна. Кога си можел да спиеш во паркот и ништо да не ти биде, нели?“ – истакнува Георгиевски, критикувајќи го овој често користен аргумент од страна на југоносталгичарите.

Историски паралели: Мусолини и грчката хунта

За да ја долови поентата дека безбедноста на улиците не значи нужно и слобода за граѓаните, Георгиевски направи паралела со други познати авторитарни режими во историјата, како фашистичка Италија и воената хунта во Грција.

„Тие приказни сум ги слушал и од некои Грци, кои велат дека во времето на хунтата немало никаков криминал во Грција. А исто така ќе потсетам дека во времето на Мусолини немаше мафија веќе во Италија. Нормално е, во една тотална диктатура кога ќе се воспостави, и криминалот паѓа до најниско ниво,“ објаснува тој.

Според неговата анализа, ваквата „безбедност“ секогаш доаѓа со висока цена – целосна контрола врз општеството и губење на основните демократски права.

Граѓанското незадоволство како реалност

На крајот од своето излагање, тој се осврна и на актуелните состојби, потенцирајќи дека и покрај сите обиди за идеализирање на одредени системи, реалноста покажува поинаква слика.

Тој заклучува дека системите кои почиваат на репресија не ги решаваат суштинските проблеми, потсетувајќи дека „протестите на луѓето си продолжуваат, продолжува и незадоволството на граѓаните.“

Со оваа изјава, Георгиевски уште еднаш отвора дебата за тоа како колективната меморија во Македонија честопати го филтрира минатото, паметејќи ја само социјалната сигурност, а заборавајќи ја политичката неслобода.