Апелациониот суд во Штип ја одби жалбата на Ива михаилова: Не доби дозвола за лекување во Бугарија

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Апелациониот суд во Штип ја одби жалбата на Ива михаилова: Не доби дозвола за лекување во Бугарија

20 август 2026

• од Темелко Тошев

Случајот со Ива Михаилова и неодамнешната одлука на Апелациониот суд во Штип отвораат сериозни прашања за состојбата на нашиот правосуден систем. Наместо да биде заштитник на граѓаните и нивните основни права, судот уште еднаш покажа лице на студена, ригидна бирократија која нема слух за човечките судбини и потреби.

Правосудство оперирано од емпатија

Одлуката да се одбие барањето за лекување во странство, со образложение дека состојбата не била „доволно итна“ или дека лекување можело да се спроведе и кај нас, претставува класичен пример за институционална ароганција. Здравјето не смее да биде само правен термин кој се толкува исклучиво низ призмата на судските лавиринти.

Она што најмногу загрижува во ваквите судски одлуки се следните системски апсурди:

Монополизирање на здравјето: Судот си зема за право да одлучува каде е најдобро да се лекува еден граѓанин, директно мешајќи се во правото на избор на пациентот.
Прекумерна строгост: Задржувањето на патната исправа под изговор за обезбедување присуство, кога станува збор за медицинска интервенција во странство, делува повеќе како предвремена казна отколку како превентивна мерка.
Игнорирање на реалноста: Тврдењето дека правото на личен и семеен живот не е нарушено додека на лицето физички му е ограничено движењето за здравствени потреби, е во најмала рака цинично.

Систем кој казнува пред да пресуди

Ваквиот пристап на Апелациониот суд во Штип, но и на Основниот суд во Кочани, создава опасен преседан. Тој праќа јасна порака дека државниот апарат секогаш ќе ја става правната формалност пред хуманоста. Институциите треба да им служат на граѓаните, а не да ги држат како заложници на една територија, особено кога нивната здравствена благосостојба и довербата во одредени медицински установи се клучни.

Судски систем кој одбива да направи јасна разлика помеѓу процесна претпазливост и легитимна потреба за лекување во странство, покажува сериозни слабости кои бараат итно преиспитување.