Денес 19 март 2026 година се празнуваат Светите Четириесет и двајца маченици од Амореја

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

ДРУГО

Денес 19 март 2026 година се празнуваат Светите Четириесет и двајца маченици од Амореја

19 март 2026

• од Станча Јаќимовски

Денес Црквата ги одбележува Светите четириесет и двајца маченици од Амореја – сведоци на верата, истрајноста и духовната сила во едно од најтешките времиња за христијанството.

Овие светители биле високи воени заповедници – војводи во служба на византискиот цар Теофил. По поразот на византиската војска во битката против Сарацените кај градот Амореја, непријателот го зазел градот и заробил многу христијани. Дел од нив биле убиени, други продадени во ропство, додека војводите биле затворени.

Во заробеништво поминале цели седум години, изложени на постојани притисоци да се откажат од христијанската вера и да ја прифатат исламската. Муслиманските првенци често ги посетувале, обидувајќи се со убедување и расправи да ги придобијат. Но, војводите останале непоколебливи.

Во една од расправите, кога им било кажано дека Мухамед е вистински пророк, а не Христос, тие одговориле со мудра споредба: ако двајца луѓе се расправаат за една нива, а едниот има многу сведоци, а другиот ниту еден, кому би му се верувало? Кога нивните соговорници признале дека вистината е на страната на оној со сведоци, војводите истакнале дека Христос има сведоштво од многу пророци – од Мојсеј до Јован Крстител – додека Мухамед сведочи само за себе.

И покрај ова, Сарацените се обиделе да ја оправдаат својата вера со воените успеси и богатството што го стекнале. Но, мачениците возвратиле дека победата и моќта не се доказ за вистината, потсетувајќи дека низ историјата многу народи владееле, но тоа не значи дека нивните верувања биле вистинити. Тие нагласиле дека Бог понекогаш дозволува страдања за духовно очистување и покајание.

По седум години заточеништво, во 845 година, Светите четириесет и двајца маченици биле погубени со меч. Нивните тела биле фрлени во реката Еуфрат, но чудесно испливале на другиот брег, каде што христијаните ги пронашле и ги погребале со чест.

Нивниот подвиг останува сведоштво за непоколеблива вера, храброст и верност кон Христос, инспирирајќи ги верниците низ вековите да останат цврсти во своите духовни убедувања.